Tiranların karşısında durmak birlik işi

Oynak Kumpanya’nın adı bile gizli bir “tiran” barındıran DOSYA NO: KRGZ-2026/27-T1R4N oyunu, Karagöz ile Hacivat’ı iktidarı hedef alan hicivleri yüzünden kelepçeli bir hücrede buluşturuyor. Yanlarında Çelebi, İnci ve bir avukatla birlikte herkesin derdi aynı: Buradan çıkmak. Oyun, karakterlerin dışarı çıkmak için denediği beş yolu sahneye taşıyor.

Çelebi tanıdıkları devreye sokarken, Hacivat kitleleri sahte tüketim rüyalarıyla uyuşturuyor. İnci kurtuluşu tek bir iradenin sopasında, Karagöz darbe hülyalarında arıyor. Avukat ise “Süreç işliyor, beklemeliyiz” diyerek kitleleri bekleme odasına hapsediyor.

La Boétie’nin Gönüllü Kulluk Söylevi’ni akla getiren bu döngüde, kurtuluşun asla karakterlerin kendi ellerine bırakılmadığı görülüyor. Apolitikleşme kendiliğinden gelen bir uyuşukluk değil; kitleleri seyirci koltuğunda tutmak için üretilen bir düzenek.

Geleneksel Karagöz oyunları “Yıktın perdeyi, eyledin viran” diyerek biterken, T1R4N izleyicisini şu soruyla baş başa bırakıyor: Bizi bu karanlık döngüde tutan şey sadece tepedeki tiranlar mı, yoksa kurtuluşu başkasına havale eden kendi sessizliğimiz mi?

Hamamdaki ilk sahne iktidara dokunmanın mümkün olduğunu göstermişti. O perdeyi yıkmak kurtarıcı beklemekle değil; seyirci koltuğundan kalkıp iğneyi örgütlü ellerde birleştirmekle mümkün.

Geleceğimizi kimse bize yukarıdan bahşetmeyecek; vermeyecekler, alacağız!